Boeken

Ik neem je graag vast mee in mijn nieuwe boek "een leven vol leiden". Dit hoofdstuk staat ongeveer in het midden. Het speelt zich af in 2013, het jaar waarin ik – vers gescheiden - ziek word en een bedrijf kwijtraak. Tot mijn eigen verrassing doen die drama's de levenslust en daadkracht veel goed. En krijg ik hulp uit onverwachte hoek.

Da's toch niet normaal?

Het wordt oktober. De hypotheek is afgeschreven en nu is het echt op. Ik besluit zelf de bank maar eens te bellen. In eerste instantie zijn ze verbaasd, want volgens hun systeem heb ik geen probleem. Nee, nóg niet. Maar daar komt snel verandering in. En om te voorkomen dat we daar hele vervelende gesprekken over krijgen, wil ik een plan voorleggen. Maar dan wel aan iemand die echt iets te vertellen heeft. Die ja of nee kan zeggen en dat het dan ook echt zo is. Met mijn accountmanager heb ik de afgelopen jaren namelijk vooral gezellig koffie gedronken in het gezelschap van mijn stralende jaarrekeningen. Nee, het moet anders. Ik wil naar bijzonder beheer. 

Er gaat even overheen en inmiddels heb ik de “benodigde” achterstand opgelopen. Ik word uitgenodigd voor een gesprek. Ik bereid het grondig voor. Ik wil alles open en eerlijk bespreken. Ik maak kennis met een man, die ik onmiddellijk vertrouw. Met het uiterlijk van een fervent Harley-rijder en de taal van een doorgewinterd zakenman vertelt hij kort waar de bank staat. Hij wil mijn hele verhaal horen en snel tot actie komen.

Ik leg precies, in alle openheid, uit hoe ik gekomen ben waar ik nu ben. Wat al helder is en wat nog onzeker. Waar kansen zitten en waar risico’s voor de bank en voor mij, voor zover ik die kan inschatten. En dat ik dus een plan heb gemaakt. Een plan, dat niet aan elke standaard voldoet, maar dat wel het allerbeste is dat ik met wat ik nu weet kan bedenken. En dat ik alleen kan uitvoeren als de SNS met me eens is dat dit het beste denkbare plan is en me de ruimte geeft om het uit te voeren. En daarvoor zie ik 2 mogelijkheden.

Ik heb een kapitaalverzekering op het huis die beroerd rendeert. De afkoopwaarde is de helft van de inleg, maar daarmee wel goed voor de achterstand plus wat maanden vooruit en een bescheiden aflossing. (op een hyp van 1.3 miljoen is elke aflossing bescheiden, maar ik stel het voor in het vertrouwen dat ik de betaling kan hervatten voordat de afkoop op is gegaan). Dus als de SNS instemt met afkoop en dat geld direct verrekent, is er rust in de tent.

En daar zet ik dan tegenover, dat ik in de tijd, die ik met deze oplossing koop, een nieuw bedrijf opbouw binnen de (fysieke) mogelijkheden die ik nu heb en de reguliere betalingen per datum x hervat. Als ik dat een jaar volhoud kunnen we onderzoeken waar we dan staan, of ik dan inmiddels terug ben op mijn intrinsieke verdiencapaciteit en dat we ofwel alsnog verkopen (en hopelijk is de markt dan een beetje aangetrokken) ofwel onderzoeken hoe ik terugkeer in het reguliere circuit. Het is zeker niet waterdicht, maar àls het lukt, hebben we allebei minder sores dan in elk ander scenario dat voor de hand ligt.

Ze zeggen ja. Tegen het hele plan. Nog wat puntjes op de i en een paar weken later is alles geregeld. Ik kan mijn geluk niet op.

Uiteindelijk zal ik nog 2,5 jaar bij bijzonder beheer blijven. Een team van drie vakmannen, met wie ik constructief toewerk naar het ontslag uit hun afdeling. Ik krijg regelmatig een berg huiswerk, maar ook veel hulp. Elke keer als we in gesprek gaan over hoe ik terug zou kunnen naar het reguliere circuit, ben ik getroffen door hun redelijkheid. Tuurlijk willen ze geld verdienen. Daar zijn ze een bank voor. Als ze zouden zeggen dat ze dat niet zouden willen zouden ze elke geloofwaardigheid onmiddellijk verliezen. En natuurlijk moeten zij zich houden aan alle regels die over dergelijke kredieten worden opgelegd. Maar de redelijkheid wint het steeds. Ik praat met deskundigen, die de menselijke maat herkennen in het succes van mijn bedrijf en oog houden voor de langere termijn.

Op een dag spreek ik naar een van hen uit, hoe dankbaar ik ben voor de samenwerking en hoe belangrijk dat is voor mijn vertrouwen in en inzet voor de goede afloop. Hij antwoordt: “Mevrouw (we tutoyeren niet), u heeft persoonlijk zo uw problemen gehad, maar wij als bank ook. Ik vermoed, dat dat voor ons allebei louterend is geweest."

Ik ben stil. Zo kan het dus ook. Da’s nog niet normaal.

Binnenkort onthullen we
hier de cover!

Weet je nu al zeker dat je mijn nieuwe boek gewoon helemaal wilt lezen? Je kunt hier voorintekenen.

Wil je worden uitgenodigd voor de boekpresentatie?


Volg mij op social media
facebook
facebook
facebook

Door de site te blijven gebruiken, gaat u akkoord met het gebruik van cookies. meer informatie

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op "cookies toestaan" om u de best mogelijke browse-ervaring te bieden. Als u deze website blijft gebruiken zonder uw cookie-instellingen te wijzigen of als u hieronder op "Accepteren" klikt, stemt u daarmee in.

Sluiten