Vanaf het moment, dat ik ons huidige huis op Terschelling zag, wist ik: hier ben ik op mijn plek. Was dat logisch? Nee, totaal niet!

Ja, we lagen vaak en graag met onze sleepboot weekenden en soms weken tussen de bruine vloot.

Na zesendertig jaar in de binnenstad van Amsterdam, ben ik voor de liefde naar het Friese platteland verhuisd en hield ik praktijk in Groningen. En toch.. ik zag het “te koop”-bord daar aan de haven en wist het meteen zeker. Mijn man gelukkig ook. Zo vielen wij samen op onze plek. En moest ik extra grinniken om het feit, dat ik mijn bedrijf destijds Get in Place * had genoemd.

De eerste keer dat ik met de veerboot naar Terschelling kwam, omdat ik ons nieuwe huis graag nog een keer wilde voelen voordat we echt gingen verhuizen, hoorde ik de purser iedereen een prettig verblijf op het eiland wensen. “En voor de eilanders: wel thuis”, zei ze er achteraan. De tranen sprongen in mijn ogen. “Dat geldt binnenkort ook voor mij”, dacht ik. Op dat moment drong nog dieper tot mij door hoeveel lagen er zitten in “op je plek” komen of zijn.

Op je plek vallen ... ik vind het het mooiste wat er is. Steeds weer.